نمیدانم کدام واژه راضمیمه قلبم کنم تا بتوانم وصفت کنم

ساعتهای متمادی چشم دوختن به هیبت تو پیشه من است خیره

ان چشمان مست زیبای تو هستم وپیوسته نگاهم خیره به امواج

خروشان احساست می ماند. ای زیباترین واژه احساس.طلاطم

رعشه بر انگیزت را تا سر حد عشق می پرستم پژواک صدایت

ارامش وجود من است وبی الایش رنگت تسلای خاطرم.بگذار

با ارامش به اغوشت بیایم تادر کنار ساحل عشقت ارام

بگیرم.هر چند که بازار احساسم با گذرغم کساد شده ولی من

زیباترین واژه ها را برای تحقق بخشید

شرمنده از همگی من چند مدت نیستم

مخوام برم مسابقات بین المللی داکارت

واسم دعوا کنید تا بتونم

بهترین نتیجه را بگیرم

بابای

فقط به تو فکر می کنم

دوست دارم به اندازه جونم

اخه چجوری بهت بگم دوست دارم

فقط به تو فکر می کنم

دوست دارم به اندازه جونم

اخه چجوری بهت بگم دوست دارم

مرا در قبر سیاهی بگذارید تا همه بدانند در سیاهی ترین تاریکی ها جان باخته ام.

هر گاه در جای قبر من تردید داشتید قطعه سنگی را از کوه بغلتانید هر جا آرام

گرفت بدانید آنجا قبر من است.

دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند به آنچه خواستم نرسیدم.

چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند

موهایم را پریشان بگذارید تا همه بدانند در این دنیا هیچ امید و آرزویی نداشتم.

بوته گلی وحشی در تابوتم بگذارید تا به جای معشوقم همراهم باشد.

تکه یخی روی قلبم بگذارید تا با تابش آفتاب،آب شود و به جای عزیزم برایم بگرید.

اشتباهي كه يك عمر پشيمانم از آن
اعتمادي است كه بر مردم دنيا كردم

من؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نمیدانم کدام واژه راضمیمه قلبم کنم تا بتوانم وصفت کنم ساعتهای متمادی چشم دوختن به هیبت تو پیشه من است خیره ان چشمان مست زیبای تو هستم وپیوسته نگاهم خیره به امواج خروشان احساست می ماند. ای زیباترین واژه احساس.طلاطم رعشه بر انگیزت را تا سر حد عشق می پرستم پژواک صدایت ارامش وجود من است وبی الایش رنگت تسلای خاطرم.بگذار با ارامش به اغوشت بیایم تادر کنار ساحل عشقت ارام بگیرم.هر چند که بازار احساسم با گذرغم کساد شده ولی من زیباترین واژه ها را برای تحقق بخشید

خدایا دیگه چجوری بگو دوست دارم............................؟؟؟

فکر کنم اینجوری بهتره...حالاخوب شود؟؟؟

پاسي از شب رفته بود و برف مي باريد
 چون پر افشاني پر پهاي هزار افسانه ي از يادها رفته
باد چونان آمري مأمور و ناپيدا
 بس پريشان حكمها مي راند مجنون وار
 بر سپاهي خسته و غمگين و آشفته
برف مي باريد و ما خاموش
 فار غ از تشويش
 نرم نرمك راه مي رفتيم
 كوچه باغ ساكتي در پيش
هر به گامي چند گويي در مسير ما چراغي بود
 زاد سروي را به پيشاني
 با فروغي غالبا افسرده و كم رنگ
گمشده در ظلمت اين برف كجبار زمستاني
 برف مي باريد و ما آرام
 گاه تنها ، گاه با هم ، راه مي رفتيم
 چه شكايتهاي غمگيني كه مي كرديم
 با حكايتهاي شيريني كه مي گفتيم
 هيچ كس از ما نمي دانست
كز كدامين لحظه ي شب كرده بود اين بادبرف آغاز
هم نمي دانست كاين راه خم اند خم
 به كجامان ميكشاند باز
 برف مي باريد و پيش از ما
 ديگراني همچو ما خشنود و ناخشنود
زير اين كج بار خامشبار ،‌از اين راه
 رفته بودندو نشان پايهايشان بود
2
پاسي از شب رفته بود و همرهان بي شمار ما
 گاه شنگ و شاد و بي پروا
 گاه گويي بيمناك از آبكند وحشتي پنهان
 جاي پا جويان
زير اين غمبار ، درهمبار
سر به زير افكنده و خاموش
 راه مي رفتند
 وز قدمهايي كه پيش از اين
 رفته بود اين راه را ،‌افسانه مي گفتند
 من بسان بره گرگي شير مست ، آزاده و آزاد
مي سپردم راه و در هر گام
گرم مي خواندم سرودي تر
 مي فرستادم درودي شاد
 اين نثار شاهوار آسماني را
كه به هر سو بود و بر هر سر
 راه بود و راه
 اين هر جايي افتاده اين همزاد پاي آدم خاكي
 برف بود و برف اين آشوفته پيغام اين پيغام سرد پيري و پاكي
و سكوت ساكت آرام
 كه غم آور بود و بي فرجام
 راه مي رفتم و من با خويشتن گهگاه مي گفتم
 كو ببينم ، لولي اي لولي
 اين تويي آيا بدين شنگي و شنگولي
 سالك اين راه پر هول و دراز آهنگ ؟
 و من بودم
كه بدين سان خستگي نشناس
 چشم و دل هشيار
 گوش خوابانده به ديوار سكوت ، از بهر نرمك سيلي صوتي
 مي سپردم راه و خوش بي خويشتن بودم
3
اينك از زير چراغي مي گذشتيم ، آبگون نورش
مرده دل نزديكش و دورش
 و در اين هنگام من ديدم
 بر درخت گوژپشتي برگ و بارش برف
 همنشين و غمگسارش برف
 مانده دور از كاروان كوچ
 لكلك اندوهگين با خويش مي زد حرف
 بيكران وحشت انگيزي ست
 وين سكوت پير ساكت نيز
 هيچ پيغامي نمي آرد
 پشت ناپيدايي آن دورها شايد
 گرمي و نور و نوا باشد
 بال گرم آشنا باشد
 ليك من ، افسوس
مانده از ره سالخوردي سخت تنهايم
 ناتوانيهام چون زنجير بر پايم
ور به دشواري و شوق آغوش بگشايم به روي باد
 همچو پروانه ي شكسته ي آسبادي كهنه و متروك
هيچ چرخي را نگرداند نشاط بال و پرهايم
آسمان تنگ است و بي روزن
 بر زمين هم برف پوشانده ست رد پاي كاروانها را
 عرصه ي سردرگمي هامانده و بي در كجاييها
 باد چون باران سوزن ، آب چون آهن
 بي نشانيها فرو برده نشانها را
 ياد باد ايام سرشار برومندي
و نشاط يكه پروازي
كه چه بشكوه و چه شيرين بود
 كس نه جايي جسته پيش از من
 من نه راهي رفته بعد از كس
بي نياز از خفت آيين و ره جستن
آن كه من در مي نوشتم ، راه
 و آن كه من مي كردم ، آيين بود
 اينك اما ، آه
 اي شب سنگين دل نامرد
 لكلك اندوهگين با خلوت خود درد دل مي كرد
 باز مي رفتيم و مي باريد
جاي پا جويان
هر كه پيش پاي خود مي ديد
 من ولي ديگر
 شنگي و شنگوليم مرده
 چابكيهام از درنگي سرد آزرده
 شرمگين از رد پاهايي
 كه بر آنها مي نهادم پاي
 گاهگه با خويش مي گفتم
كي جدا خواهي شد از اين گله هاي پيشواشان بز ؟
كي دليرت را درفش آسا فرستي پيش
تا گذارد جاي پاي از خويش ؟
4
همچنان غمبار درهمبار مي باريد
 من وليكن باز
 شادمان بودم
ديگر اكنون از بزان و گوسپندان پرت
 خويشتن هم گله بودم هم شبان بودم
 بر بسيط برف پوش خلوت و هموار
 تك و تنها با درفش خويش ، خوش خوش پيش مي رفتم
 زير پايم برفهاي پاك و دوشيزه
قژفژي خوش داشت
 پام بذر نقش بكرش را
 هر قدم در برفها مي كاشت
 شهر بكري برگرفتن از گل گنجينه هاي راز
 هر قدم از خويش نقش تازه اي هشتن
 چه خدايانه غروري در دلم مي كشت و مي انباشت
5
خوب يادم نيست
 تا كجاها رفته بودم ، خوب يادم نيست
 اين ، كه فريادي شنيدم ، يا هوس كردم
 كه كنم رو باز پس ، رو باز پس كردم
پيش چشمم خفته اينك راه پيموده
 پهندشت برف پوشي راه من بود
 گامهاي من بر آن نقش من افزوده
 چند گامي بازگشتم ، برف مي باريد
 باز مي گشتم
 برف مي باريد
جاي پاها تازه بود اما
 برف مي باريد
 باز مي گشتم
 برف مي باريد
 جاي پاها ديده مي شد ، ليك
 برف مي باريد
 باز مي گشتم
 برف مي باريد
 جاي پاها باز هم گويي
 ديده مي شد ‌ليك
 برف مي باريد
 باز مي گشتم
 برف مي باريد
 برف مي باريد ، مي باريد ، مي باريد
 جاي پاهاي مرا هم برف پوشانده ست

پيغام
چون درختي در صميم سرد و بي ابر زمستاني
 هر چه برگم بود و بارم بود
 هر چه از فر بلوغ گرم تابستان و ميراث بهارم بود
 هر چه ياد و يادگارم بود
 ريخته ست
 چون درختي در زمستانم
 بي كه پندارد بهاري بود و خواهد بود
ديگر اكنون هيچ مرغ پير يا كوري
 در چنين عرياني انبوهم آيا لانه خواهد بست ؟
ديگر آيا زخمه هاي هيچ پيرايش
 با اميد روزهاي سبز آينده
 خواهدم اين سوي و آن سو خست ؟
چون درختي اندر اقصاي زمستانم
 ريخته ديري ست
 هر چه بودم ياد و بودم برگ
 ياد با نرمك نسيمي چون نماز شعله ي بيمار لرزيدن
 برگ چونان صخره ي كري نلرزيدن
ياد رنج از دستهاي منتظر بردن
برگ از اشك و نگاه و ناله آزردن
اي بهار همچجنان تا جاودان در راه
 همچنان ا جاودان بر شهرها و روستاهاي دگربگذر
 هرگز و هرگز
 بربيابان غريب من
 منگر و منگر
 سايه ي نمناك و سبزت هر چه از من دورتر ،‌خوشتر
 بيم دارم كز نسيم ساحر ابريشمين تو
تكمه ي سبزي برويد باز ، بر پيراهن خشك و كبود من
 همچنان بگذار
تا درود دردناك اندهان ماند سرود من

با همين دل و چشمهايم ، هميشه
با همين چشم ، همين دل
 دلم ديد و چشمم مي گويد
آن قدر كه زيبايي رنگارنگ است ،‌هيچ چيز نيست
 زيرا همه چيز زيباست ،‌زياست ،‌زيباست
و هيچ چيز همه چيز نيست
 و با همين دل ، همين چشم
چشمم ديد ، دلم مي گويد
 آن قد كه زشتي گوناگون است ،‌هيچ چيز نيست
زيرا همه چيز زشت است ،‌ زشت است ،‌ زشت است
 و هيچ چيز همه چيز نيست
 زيبا و زشت ، همه چيز و هيچ چيز
 وهيچ ، هيچ ، هيچ ، اما
با همين چشم ها و دلم
 هميشه من يك آرزو دارم
 كه آن شايد از همه آرزوهايم كوچكتر است
از همه كوچكتر
و با همين دلو چشمم
 هميشه من يك آرزو دارم
 كه آن شايد از همه آرزوهايم بزرگتر است
 از همه بزرگتر
 شايد همه آرزوها بزرگند ، شايد همه كوچك
 و من هميشه يك آرزو دارم
 با همين دل
 و چشمهايم
 هميشه

زندگی گلی است که گلبرگ هایش رویاست وخارهایش حقیقت

دوست دارم به اندازه های ستاره های آسمان دوستم داشته باشی به اندازه  قطره اشکی

وجودم را با عشق دل می سراید

سلامی به زیبایی قطره اشک چشمانم غم آلوده عاشقی بیدار می غلتد .عاشقی که دیوانه وار در جستجویی معشوق می گردد و اشکش به فرش نرم ولطیف گونه هایش سرازیر می شود ودر سکوت دلگیر این شهر غریب در زیر خروارها ی غم تنهایی و غم زندگی در کوچه های دلگیر این شهر به تو می اندیشم .

آری به تو صداقت بی انتهای ترانه های خاموشی برای تو مینویسم برای تو که نگاهت رنگ صمیمیت داره بجز زیبایت حکایت در داستان دل غربت باهم بودن می گوییم دوست دارم .

آری دوست دارم هم چون ماهی افتاده در خاک وتو زپاکی ونجابت شهرت آفتاب را داری دارای کسی که می خواهدت خوشبخت توست .